“Alleen.
Radeloos alleen was ik.
Te midden van een liefdevolle groep mensen stond ik stevig verankerd in mijn leven.
Een bruisend leven om me heen.
Stormen woeien over
en problemen hielp ik opruimen.
Geketend aan mijn anker,
midden in die overweldigende zee van leven en liefde.
Helemaal alleen.
Rádeloos alleen.
Tot dé storm op stak: met hoge en verwoestende golven.
Het leven spoelde over mij heen en ik schreeuwde om hulp.
Maar niemand die me hoorde.
Niemand die me begreep.
Natuurlijk hoorde ik flarden van woorden,
geroepen vanaf de kant…
maar ik begreep de boodschap niet.
Hoger en hoger steeg het water me tot de lippen.
Totdat ….Jannie in mijn leven kwam.
Jannie die me vastgreep
en moeite deed
om de schreeuw om hulp uit mijn binnenste te horen.
Jannie die me meenam naar de dijk.
Waar ik leerde om kwetsbaar te zijn; om afstand te nemen en daardoor overzicht kreeg over mijn leven.
Van wie ik leerde om keuzes te maken en grenzen te stellen.
Van wie ik leerde om van mezelf te houden.
Waardoor mijn leven kleur kreeg.
Ik heb een leven VOOR en NA dat ik met jou mocht uitwaaien op de dijk”

 

“Ik vond het lastig om voor mezelf op te komen. Ik heb geleerd dat ik er mag zijn. Ik ben net zo belangrijk als iedereen dat is. Ik kan nu beter situaties in schatten en weet beter hoe ik kan en wil reageren. Ik heb nu veel meer vriendinnen en durf gewoon mezelf te zijn!”
(meisje, 13 jaar)

 

“Wat ik fijn vind aan de gesprekken met Jannie is dat ik er mag zijn zoals ik ben. Ik mag en kan in een veilige omgeving praten over de dingen die me bezig houden. Ook heeft Jannie me geleerd om mijn gevoelens te herkennen en te begrijpen. Ik zit beter in mijn vel dan ooit.”
(vrouw, 22 jaar)